Zee en zand

  • Donderdag 28 februari 2019, dag 1
  • Porto – Matosinhos – Vila do Conde  12 km metro Matosinhos, daarna 22 km lopen
  • totale afstand 34 km


Vandaag gaat het beginnen. “I’m so exited” Vertrouwd en spannend tegelijkertijd om mijn pelgrimsbestaan weer een dag of 10 of 11 te beleven. Misschien is een mens wel gemaakt om veel te lopen. Nog niet zo heel lang geleden leefde de homa sapiens nomadisch. Ik ga me nu weer  wentelen in het moderne nomadische bestaan.

Wat heeft het me veel gebracht, die drie en een halve maand lopend van Eindhoven naar Santiago vorig jaar. Toen ik terug kwam was alles hetzelfde en toch compleet anders. Alsof ik met nieuwe ogen keek. Ik apprecieerde mijn leventje in Eindhoven enorm, terwijl ik voor vertrek er eigenlijk niet veel aan vond. Nu zie ik dat deels te maken heeft met het totale afschakelen van de “sense-overkill” die het moderne leven in de stad met werk en sociale contacten met zich meebrengt. Sommige mensen zijn hier beter voor toegerust dan anderen  en inmiddels ben ik zover om te erkennen dat ik dat niet zo ben. Misschien had ik een eeuw eerder geleefd moeten hebben, voor de tijd van snelle technologische mogelijkheden, druk verkeer en volgepropte agenda ‘s met veel activiteiten die heel leuk zijn. Maar dat is niet het geval.

Dus opnieuw op pad, de traagheid van het simpele bestaan beleven. Een simpel bestaan, met minder moderne invloeden en daarbij slechts basale keuzes makend. Hoe moet ik lopen, waar slaap ik vannacht, waar is er wat te eten, hoe loopt de route, wie kan ik vertrouwen en wie niet? In tegenstelling tot het effect van de zeer vele (boeddhistische ) retraites die ik in de afgelopen 30 jaar volgde, was het Camino effect direct te implementeren in mijn dagelijkse bestaan. Na de afzondering en stilte van een retraite omgeving  was de overgang naar het dagelijkse leven voor mij meestal erg heel erg lastig. Het leken twee werelden. Na 3,5 maand Camino gleed ik naadloos terug in mijn – min of meer – oude leventje, wat gloednieuw leek. Of ik leek gloednieuw. Met wijze keuzes: minder uren werken, een nieuwe, rustige woonplek aan de  rand van Eindhoven waar ik een deel van de week kan vertoeven en wekelijkse lange wandelingen. En toch voelde ik me de laatste weken weer opnieuw engigzinds overprikkeld en onrustig. Deze Camino loop ik met het verlangen  naar helderheid: welke keuzes willen er gemaakt worden? Wat wil er nu? Helemaal aan het begin van mijn tocht vanmorgen valt mijn blik op de naam van de eerste stille straat waar ik doorheen loop:’ Rua do Espirito Santo, de straat van de heilige geest..Dat raakt me…

Bovenstaande tekst schrijf ik naar aanleiding van de “inner waysmarks” in mijn gids voor deze tocht “Camino Portugues, praktical and mystical guide for the modern-day pilgrim” van John Brierley. Nu de praktijk : ik neem de bovengrondse metro naar Matosinhos waar de urbanisatie eindigt en het strand begint. De variant van de coastal way voert vandaag voornamelijk over boardwalks. Houten vlonders over het strand en door de duinen. Deze zijn een paar jaar geleden aangelegd , niet alleen voor de Caminogangers, maar voor de talloze recreanten die hier aan de kust een appartement hebben of huren. De eerste paar kilometers kunnen mij nog niet charmeren, met de asfaltweg met auto’s erop vlak naast de boardwalks en een enorm uitgestrekt petrochemisch fabrieksterrein waarvan een flinke chemische ongezonde stank vandaan komt. Maar als ik dit achter me laat begin ik echt te genieten. Lichte sluierbewolking, zacht zonnetje. Mijn nu-al-lievelings-nieuwe-lichtgewicht-donsjasje kan uit. Veel terrasjes aan het strand. Vertrouwde gele pijlen wijzen de weg , die niet te missen is, gewoon langs de zee naar het noorden. Oude vissersdorpjes ingebed tussen de moderne bebouwing. Het is druk op de boardwalks , vaak klinkt er buen Camino voor mij van de locals en toeristen. Een zand en zee dagje op de allerlaatste dag van februari aan het begin van het seizoen. Geen andere pelgrims te zien. Na een aantal koffie stops en picknickstops, loop ik rond half drie Vila do Conde binnen. In hostel Erva Doce ben ik de enige pelgrim in de luxe slaapzaal voor 3 personen. De rest van de dag verdeel ik tussen dutjes doen, blog schrijven, e-boek lezen, biertje drinken en avondeten: schelpdiertjes in een pittig sausje. Een klein punt van zorg: Een van mijn tenen deed  flink pijn de laatste vijf  kilometers. Ik had dat wel eens eerder gehad: een zenuwbeklemming . Ik ga er voor nu maar even van uit dat het morgen voldoende hersteld is.  


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s