Volg het tempo van je teen

  • Vrijdag 1 maart 2019 , dag 2
  • Vila do Conde – Esposende 24 km
  • totaal 58 km

Tja, die teen…gisteren had ik er al last van, en vandaag nog meer. Het viel zwaar tegen met die teen. De eerste 7 kilometers gingen prima, maar daarna begon de pijn zich op te bouwen naar een messteek-achtig gevoel. Dus telkens stoppen en teentje en gewricht masseren en terugzetten in de lijn van de andere gewrichten. Duidelijk een geval van teen-mis-alignment. Gelukkig kreeg ik wijze raad van Anja via de app. Meer was er niet te doen, de zwakste schakel bepaald het tempo. Tegelijkertijd is er ook zoveel veel moois: heerlijke wandeltemperatuur met af en toe zon die tussen de bewolking door prikt, prachtige duinlandschappen , wilde zee, vriendelijke locals. Soms had ik het gevoel langs de boulevard van de Belgische kustplaatsen te lopen: zee en strand aan de ene kant en betonnen flatsgebouwen aan de andere kant, en veel strandpaviljoens waarvan toch zeker de helft open voor lekkere koffie. De boardwalks verschenen weer, lekker stil en meditatief lopen op dat hout. Het pad liep op een gegeven moment het binnenland in door boerenland en op hobbelige paden, heerlijk . Ik kwam twee pelgrims tegen gekomen. Eentje, een jongere vrouw, negeerde mijn opgewekte begroeting volledig en bleef in haar bubble, ook prima. Een andere jonge vrouw sprak me aan om te vragen hoeveel stempels je nu eigenlijk per dag moest verzamelen en liep daarna een andere route. Een paar kilometer voor Fao liep ik een paar kilometers een eigen doorsteekje begeleid door mijn off-line navigatieapp Maps.me. Hierdoor kwam ik dwars door een bosgebied, terwijl de officiële route over een asfaltweg liep. Dat doet me goed, af en toe van de gemarkeerde officiële route af en zelf een eigenwijze eigen route bepalen die spannender, mooier, logischer en/of korter lijkt. Even van de gemarkeerde route af om me te verwonderen. Een gepast buiten-de-lijntjes-kleuren waar ik blij van wordt. In Fao kwam een hond me tegemoet die zich nogal territoriaal gedroeg en me heftig blaffend achtervolgde door een aantal steegjes. Tot mijn verbazing was ik niet bang, maar maakte de hond duidelijk dat die moest afhaken, en dat deed ie uiteindelijk. Ik stond nogal versteld van mezelf. Want toen ik vorig jaar starte met de grote Camino was dit echt een iets waar ik me zorgen over maakte “Als ik maar geen agressieve hond tegenkom “. Ik kocht zelfs een -nep – dazer (de echte vond ik te zwaar en lomp) die een hoge pieptoon zou voortbrengen en daarmee agressieve honden zou doen laten afdruipen. Die had ik wel eens gebruikt maar werkte niet. Die hoeft dus niet meer mee, dat scheelt weer 100 gram. Blijkbaar ben ik de hondenangst echt ontgroeid inmiddels. Gaaf!! En in Esposende, de eind bestemming voor vandaag, vond ik een heerlijke eigen kamer boven de pizzeria. Teentje en de rest kunnen weer rusten. Caminoleven voelt alweer vertrouwd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s