Wild Country

Ruig terrein..
  • Dag 2 en 3
  • donderdag 20 februari Almogia – Vilanueva de la Conception 22 km
  • vrijdag 21 februari Vilanueva de la Conception – Antequera 19 km
  • totaalafstand: 65

Wild country….dit is echt een mooie Camino, met ruig terrein, dwars door de bergen. Desolaat voelt het soms, met hier en daar stevig stijgen en dalen. Tussendoor ook wat bredere paden tussen sinaasappel en olijfboomgaarden.

Het is uitdagend om hier te lopen, de gemiddelde afstand per uur is laag en de aangegeven kilometers uit het pdf gidsje http://www.caminomozarabedesantiago.es/documentos/guia-eng.pdf blijken structureel minder dan de werkelijke afstanden. Meestal zijn er geen voorzieningen onderweg, dus het is een kwestie van goed plannen en genoeg water en eten meenemen. Gisteren was het behoorlijk warm, vandaag in de bergen van Paraje Natural Torcal de Antequera was het bijna erg koud en enorm winderig. En wat een gave afdaling! Ultrasteil zigzaggend naar beneden. De ervaring van koude is natuurlijk relatief: er komt een hardloper de berg opgerend in een T-shirt en korte broek, terwijl ik mijn wollen trui, donsjack en softshell over elkaar draag en vergeten ben mijn handschoenen aan te trekken.

Marita en ik raken goed op elkaar ingespeeld. Het is fijn om bij elkaar in de buurt te zijn, soms loopt zij een heel eind voor me, soms loop ik voor en soms lopen samen. We hoeven de stiltes niet te vullen met gebabbel. Het lopen is het proces van innerlijke reflectie . Het is body en mind in Alignment brengen in de enorme ruimtelijkheid van dit landschap.

Mijn voet/teenklachten laat zich natuurlijk weer gelden, en deze keer luister ik echt en volg ik het tempo van mijn teen. Dit betekend regelmatig stoppen als de zenuwafklemming een messteekachtige pijn geeft en dan aan mijn tenen trekken en masseren). Het helpt en inmiddels heb ik na drie dagen is lopen geaccepteerd dat het zo is. Het wordt niet erger. Mijn keelpijn, waarmee ik vertrok uit Eindhoven komt en gaat in haar eigen tempo. We zullen zien wat het brengt. Ik ben niet in de meest krachtige vorm nu maar voel me goed en helder en dankbaar voor elke dag die ik mag lopen.

Bij aankomst gisteren in Vilanueva de la Conception bleek er bij de albergue een dakloze vrouw te vertoeven die waarschijnlijk psychisch niet helemaal in orde was. En het was er enorm smerig. Stefan en Tomas bleven daar maar Miriam, Marita en ik vonden een mooi appartement met z’n drieën. Heerlijk!! Na de boodschappen en een wijntje in het plaatselijke café aten we onze take-away pizza’s op in de gezellige huiskamer van ons appartement . Vandaag zitten we met z’n drieën in de parochiale opvang bij de Santiagokerk in Antequera. Voordat we besluiten te blijven bij de opvang inspecteren we de hele kleine zwarte vlekjes die op de niet al te frisse lakens en kussens zitten. Zijn dit de uitwerpselen van bedwantsen? De voorbeeld afbeeldingen via Google op de telefoon zien er anders uit. Uitwerpelsen van bedwantsen zijn roestbruin en zien er uit als mini bloedspettertjes. Deze spettertjes zijn zwart dus we nemen de gok. We hebben de albergue met ons drieën. Deze ligt aan het Santiago plein en heeft een leuke binnenplaats. De mannen van gisteren zijn een dorp verder door gelopen. Jammer en ook weer niet, want dat betekent dat er vananacht geen snurkers zijn :). Wat een luxe!

Antequera is een prachtig stadje met een groot kasteel als kroon op de top. We genieten van het prachtige uitzicht !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s