De pukkelbergen

Eindeloze pukkels: strak geplaatste olijfbomen
  • Dag 6
  • maandag 24 februari Encinas Reales – Lucena 20 km
  • Totaal 122 km

Bij het verlaten van Encinas Reales staken we de rivier over, een laagje van 15 cm diep, dus schoenen uit, op blote voeten. Heerlijk fris.

Daarna liep de route door eindeloze strak georganiseerde olijfboomgaarden. Kaarsrecht in rijen over de heuvels. Olijfboom alignment, zeg maar. Ik merkte na een tijdje dat ik het een beetje saai vond, al die kilometers boomgaarden. En dat terwijl elke olijfboom toch zijn eigen eigenheid heeft, met de prachtige oude stammen en takken. Maar dat viel allemaal enigzinds weg in de eindeloze rechte rijen kruinen. Geen enkel cafeetje onderweg, dus de pauzes werden doorgebracht in de schaduw van, jawel, olijfbomen. Het cultuurlandschap van Andalucie. Wel groen maar niet natuurlijk. De weg werd alsmaar stoffiger en tegen de tijd dat we in de buurt kwamen van Lucena de denderden er nogal wat vrachtwagens voorbij op weg naar de olijfolie fabrieken. De geur van bittere olijfolie kwam daar vandaan. Best vies.

Daarna door het lelijke industriegebied van Lucena , met als bijzonder detail dat er rijen sinaasappelbomen stonden langs de brede wegen. En dat er dan om de paar meter wel een sinaasappel op de weg lag. De meeste eetbaar en lekker zoet, dat dan weer wel. Sappige gratis traktaties tijdens de lelijke route. Mooi toch..

De binnenstad van Lucena bleek erg sfeervol en rustig. Er was geen albergue hier, dus we namen een heerlijk hotel met de on Spaanse naam Al Yussana. Marita heeft last van haar maag, en wilt liever in de kamer blijven.

Ik drink verse sinaasappelsap op het plein, bezoek de kerk en bel uitgebreid met mijn dochter Jasmijn, die in de nachttrein zit van Delhi naar Varanasi , en met dochter Jade, die in Utrecht zit. Dat is dus allemaal normaal, die bereikbaarheid, maar ik blijf het magisch vinden.

Een hongerige pelgrim wil best graag rond een uur of zeven s’avonds een warme maaltijd eten. Maar anders dan op de Camino Frances kan je hier in Andalusië meestal niet voor half negen terecht in een restaurant. De barman van het café waar ik een biertje drink wijst me de weg naar de enige plek in Lucena waar er wel een keuken open is om zeven uur s’avonds. Het is even lopen en dan vind ik een soort veredeld café waar ik een enorme dikke grote boterham met vis en paprika eet. Wat wil een pelgrim nog meer!

Ik ben overigens nog steeds dol op olijven.

De kilometers in het pdf gidsje blijken te zijn gemeten van stadsgrens naar stadsgrens, dus in de praktijk komen er nog wel wat kilometers bij. Hoeveel precies dat blijft een mysterie😁

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s