Einzelgänger

  • Dag 7
  • Dinsdag 25 februari 2020
  • Lucena – Dona Mencia 26 km
  • Totaal 142 km

Vanochtend ging ik als eerste actie op pad voor mijn favoriete Camino ontbijtje. Verse sinaasappelsap, koffie en een broodje of croissantje of iets degelijks. Marita’s favoriete ontbijt bestaat uit yoghurt , fruit en noten (veel gezonder dan dat van mij, maar ik eet dit alleen tijdens de Camino en thuis zit ik keurig aan de havermoutpap) . De afgelopen week hadden we daarom telkens twee ontbijtjes. Voor de Camino een heel normaal fenomeen, want met al dat geloop kun je blijven eten!! Ikzelf was in 2018 na 3,5 maand dagelijks lopen en veel eten 8 kilo kwijtgeraakt. (Inmiddels weer bijna op mijn oude = pre 1e Camino gewicht ) .

Enfin, na het 1e ontbijt gingen we op pad, buiten Lucena begon de Via Verte de Olivas , voorheen was dit een spoorweg, de treinen transporteerden toen ….olijven !!! De route was hierdoor behoorlijk vlak, zo anders dan de dag hiervoor.

We bespraken hoe sinds gisteren er bij beiden behoefte was ontstaan om wat meer ruimte te hebben. Al een week samen op pad, dat ging hartstikke goed. Maar toch leek er nu een soort van vermoeidheid te ontstaan. In het samen lopen deden we allebei toch enigszins ons best om aan te passen aan de ander (eigenlijk niet nodig , vinden we beiden) en dat lijkt het gevoel van autonomie nu even in de weg te staan. De einzelgängers in ons waren weer wakker. We besloten een dag of twee de autonomie de ruimte te geven. Om dit kracht bij te zetten deelden we het geld wat in de gezamenlijke pot zat. Gescheiden en toch in de buurt.

Na de koffiestop in Cabra wordt de route nog mooier. Olijfbomen, inderdaad, maar nu iets natuurlijker gerangschikt. Kan ook zijn dat de olijfbomen alignment me minder stoort dan gisteren. Een veranderend perspectief bij deze waarnemer. De weg loopt door tunnels en langs uitgehakte bergwanden. De bermen staan in bloei, het voorjaar is hier losgebarsten . Een schaapskudde passeert , konijntjes rennen over de weg. Wat mooi!

Schaapskudde

De weg loopt makkelijk en in no time ben ik in Dona Mencia. Ik heb alle ruimte om te reflecteren over deze weg en wat deze mij wilde vertellen. Alleen zijn ervaar ik als een enorme rijkdom. Waar ik gewoon kan zijn. Eenzaamheid is geen issue, dat is er alleen als je vind dat je niet alleen zou moeten zijn. Samenzijn en toch volledig jezelf zijn, zonder aangepast gedrag, is soms een uitdaging. Samen is mooi . Mooi alleen en mooi samen. Balanceren tussen deze beiden is een echte levenskunst. Mooi ook om dit te ervaren en te delen met Marita .

Licht aan het einde van de tunnel

Mijn voet/teenprobleem heb ik in de afgelopen zeven dagen beter keren kennen en er vriendschap mee gesloten. Als het erg pijnlijk wordt stop ik om de voet te masseren en de frequentie van deze stops lijken af te nemen. De pijn wordt ‘gehoord’, in plaats van de mond gesnoerd .

Wie heeft hier zijn of haar zooltje verloren

Hier in Dona Mencia heb ik een heus hotel gevonden. Een laagseizoen aanbieding. Voor 28 euro een enorme kamer voor mij alleen. Met balkon en uitzicht op de zonsondergang. Welterusten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s