Cordobaaaaa….

  • Dag 10
  • Santa Cruz – Cordoba 28 km
  • Totaal 231 km

Vandaag, op de tiende wandeldag, ben ik in Cordoba aangekomen . Het einde van de Camino Mozarabe. Althans voor nu. De weg loopt vanuit Cordoba nog 230 km door naar Merida en valt daar samen met de Camino del Plata die in Sevilla is gestart. Dan is het nog 750 km naar Santiago de Compostela.

Kale heuvels, leeg landschap
Zonsopgang vlak buiten Santa Cruz, hier zijn nog wel olijfboomgaarden

Het landschap verandert vandaag. De olijfboomgaarden die het decor waren de afgelopen week, zijn verdwenen en de velden zijn leeg. Tussen de kale heuvels door slingert de landweg die de Camino vormt. Het waait flink en tot vroeg in de middag draag ik mijn donsjasje. Nog geen spoor van de grote stad. Vreemd, zo dichtbij Cordoba en zo desolaat, stil en uitgestrekt. Hogere bergen in de verte, in het noord westen. 10 km voor Cordoba vang ik een blik op van de stad in het dal. Daarna verdwijnt dat zicht weer achter de heuvels te verdwijnen.

Cordoba in de verte
En nu zie ik Cordoba niet meer

Reflecterend over de weg van de afgelopen 10 dagen bedacht ik dat het veranderende en onverwachte perspectief wat ontstaat door het lopen door de bergen een van de meest gave aspecten is van deze weg. Elke keer weer spannend : wat zie ik als ik over deze heuvel/top ben? Welk uitzicht ontvouwt zich voorbij de bocht? Waar loop de weg naar toe? Waar blijft dat dorpje nou wat er onderhand zou moeten zijn over een paar kilometer? Dit perspectief nodigt uit tot openheid, tot het loslaten van dat wat er lijkt te gaan komen. Van wat er wordt verwacht, van dat wat je anders al van verre ziet aankomen. Een uitnodiging om niet in te vullen. Om de wens om dat wat komen gaat in de toekomst te kennen helemaal los te laten. Om elke stap te zetten in het niet weten waar het toe leidt. Grote roofvogels vliegen boven mij in de helderblauwe lucht en vergezellen me vandaag.

Nog 5 km tot aan de stadsgrens (zo tellen ze dat hier) en nog zeker 8 of 9 naar het centrum

Als ik Cordoba binnenloop ontvang ik een appje van Marita. Daarin schrijft ze dat ze vanochtend besloten heeft terug te wandelen richting Malaga, dezelfde route waarover we gekomen zijn. Hè? Hadden we niet afgesproken vanavond samen tapas te gaan eten en had ik niet een superleuke en betaalbare kamer voor ons beiden geboekt ? En dan zouden we in Cordoba kijken hoe we de komende dagen zouden doorbrengen? Blijkbaar niet dus. Over veranderend perspectief gesproken… Dus nu zit ik hier in Cordoba in mijn uppie het einde van mijn Camino te vieren. Woensdagochtend gaat de vlucht terug vanuit Malaga. Nog zeeën van tijd over. Morgen een dagje Cordoba met o.a. een bezoek aan de vermaarde Mesquita en daarna maar eens gaan kijken hoe de resterende dagen door te brengen. Ik had verwacht minstens 12 dagen te lopen over de route Malaga-Cordoba maar dat bleek anders uit te pakken. Planning is slechts planning, de realiteit heeft haar eigen wijsheid. De metafoor van het veranderende perspectief is ook hier werkzaam. Wie weet wat het gaat brengen de komende dagen.

De oude binnenstad

Ik heb in elk geval een geweldige kamer via AirB&B in een klassieke Spaanse woning met een binnenplaats . Ana en Marciel heten me hartelijk welkom. Zelf liepen ze vijf keer de Camino, dus ze snappen het pelgrimsgevoel . Ik krijg nu de kans om mijn Spaans echt goed te oefenen , Marciel spreekt rustig en duidelijk , een verademing na al die snelle en ongeduldige Andalucianen van de afgelopen dagen.

Binnenplaats van “mijn” huis in Cordoba

De tweede keer dat ik in Santiago aankwam, ongeveer een jaar geleden, leerde deze bijzondere plek (of was het de apostel Jacobus?) aan mij dat er werkelijk geen plek is waar ik niet thuis zou kunnen zijn. Een kostbaar geschenk. Deze ervaring en deze visie heb ik afgelopen jaar steeds meer eigen kunnen maken. Mede ondersteund door de opleiding non duale coaching en therapie , die ik een paar weken geleden heb afgerond. In mijn eindverslag van deze opleiding beschreef ik het proces van het einde van de zoektocht. Voor nu althans 😁. Het idee dat er iets niet goed zou zijn met mij of met mijn omgeving is tot rust gekomen. Een zoektocht van een paar decennia die uitkomt bij mezelf , waar ik ook ben. Vluchten hoeft niet meer. Waar ik ga, daar ben ik.

Waar ik ook loop, ik ben er!!
stempelverzameling van deze route

2 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s