pelgrimeren zonder eindpunt

Gisteren kwam ik terug in Eindhoven. Het eerste deel van de Camino Mozarabe van Malaga naar Cordoba is voltrokken. Deel 2 van de Camino Mozarabe, van Cordoba naar Merida en de aansluitende tocht naar Santiago via de Camino del Plata lonken.

Iets voor komend jaar of komende jaren?

Tevreden en voldaan. De 4 dagen in Spanje die er over waren heb ik gepelgrimeerd zonder eindpunt. De kilomer app van mijn telefoon geeft aan dat ik elke niet-loop-dag toch meer dan 15 km liep, gewoon in de stad of langs het strand, zonder enige planning en zonder een eindpunt. Zaterdag bleef ik in Cordoba, en dwaalde door de Mezquita en de oude straten daarom heen. Zondag nam ik de bus naar Grenada. Het eerste deel van de busreis volgde mijn Camino Mozarabe in tegengestelde richting. Althans, deed de stadjes aan waar ik doorheen liep en passeerde langs de dorpjes. Santa Cruz, Espejo, Castro del Rio en Baena. Ik hing met mijn neus tegen het raam om de plekken te herkennen waar ik gelopen had. Leuke bezigheid. Na Baena reed de bus een voor mij nieuwe route. Ook van de Camino Mozarabe, de tak die start vanuit Almeria loopt via Granada naar Baena. Ik had een kaartje te weten bemachtigen voor een bezoek aan het Alhambra en het Nasrid Paleis. Vaak al weken van te voren uitverkocht maar op maandagochtend 2 maart was er nog een plekje voor mij om 9.00 uur. En ik heb een avond photoshoot gedaan met fotograaf Aldolfo. Ook weer een nieuwe ervaring, erg leuk om te doen! En met erg mooi resultaat. Aansluitend met Adolfo een paar biertjes gedronken. Bij elk biertje krijg je in Granada een flinke tapas. Dus dan heb je meteen je avondmaaltijd bij elkaar.

Verder heb ik veel door de stad gezworven o.a. door de kleine straatjes de oude wijken Albaicin en Sacromonte. Op dinsdag ging ik met de bus terug naar Malaga. En meteen door naar het strand van Torremolinos. Daar heb ik mijn eerste duik in zee van dit jaar genomen (best wel koud), en heerlijk lang langs het strand gewandeld. Het plaatsje was zelf gezellig druk met pensionado’s uit Noord Europa. Geef ze eens ongelijk, hoe lekker is het om onder een zacht zonnetje je dag door te brengen in plaats van weken achter elkaar in de regen te zijn zoals deze afgelopen maanden in Nederland. Marita ontmoete ik weer in het hostel in Malaga. Ze was teruggelopen naar Castro del Rio en daags erna naar Dona Mencia. Toen is de doorgegaan naar Malaga, waar ze haar laatste dagen heeft doorgebracht. We hebben elkaar veel te vertellen en hebben veel te delen tijdens onze laatste tapas maaltijd in het gezellige restaurant waar we precies twee weken geleden onze Camino Mozarabe zijn begonnen.

Terugkijkend kan ik zeggen dat deze Camino mij een overvloed aan inzicht, leegte, zon, licht en nieuwe perspectieven heeft gebracht. Een bezegeling van het in relatie zijn met de natuur en de bergen. Het eenvoudige lopend bestaan, waar ik in 2018 mee ben begonnen, is en blijft voor mij de ultieme uitdrukking van alle aspecten van het leven. De mooie en de minder mooie, over hoge bergtoppen en door diepe dalen, alleen en samen, open voor dat wat zich ontvouwd, op elk moment opnieuw. Met respect voor en dank aan dit lijf, deze benen en deze voeten, die weer prima in vorm bleken om dit voor elkaar te krijgen. Ik heb hier ook ergens het besluit genomen dat ik deze zomer zes weken ga pelgrimeren. Dan wil ik gaan lopen op de de Camino de Arles, ofteweg de Via Tolosana. Deze loopt van Arles in Zuid Frankrijk, via Lourdes en de Col de Somport over de Pyreneeën naar Puenta la Reina in Spanje, waar de route samenvalt met de Camino Frances. Deze weg vormde vroeger een deel van de verbinding tussen Santiago en Rome. Een kleine 1000 km.

En over Rome gesproken: tot twee keer toe ontving ik deze camino een sleutel met Rome erop. De eerste keer bij de parochiale opvang in Antequera, de 2de keer bij het Hostel in Malaga, waar ik toevallig in kamer Rome bleek te slapen. Dat raakte het sluimerende plan om nog een keer uit vanuit mijn voordeur te vertrekken: naar Rome. Eens kijken hoe ik dat voor elkaar kan krijgen in 2022…..wordt vervolgd….

Dit pelgrimshart is blij terwijl het hier nu toch wel erg erg hard en al heel lang regent in Eindhoven.

3 reacties

  1. Once again, my friend, I wish I could have walked with you. The joy of sharing the path ahead with quit conversation is one of life’s great rewards. Maybe next year we’ll walk together again. Big smile – Dave

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s