Marion

Marion Meuffels (Sittard,1964)

Mijn eerste pelgrimstocht liep ik in 2018. Zo vanuit mijn voordeur in Eindhoven vertrok ik richting Santiago de Compostela. Dat plan had toen ik al meer dan 10 jaar. “Als mijn jongste dochter 18 is ga ik naar Santiago lopen”.

Een tocht als overgangsrite, een tocht om te reflecteren, om te ontspannen en te vertragen, om afstand te nemen. Leven in plaats van overleven.  Uit het hoofd, in het lichaam. De uitdaging en het gemak van elke dag alleen maar lopen. Ruimte geven aan en uitdrukken van dat wat er van binnen leeft. Zelfexpressie. Het pelgrimshart is geboren.

Op dit blog heb ik de verhalen die ik schreef in 2018 (op mijn yogawebsite) en begin 2019 (op een andere website) bij elkaar gezet. Verhalen van tochten die volgen zijn erbij gekomen/komen erbij. Het is een doorgaand proces. Eens een pelgrim, altijd een pelgrim (zolang deze voeten mij kunnen dragen). Ultreia (betekent “voorwaarts” een middeleeuwse groet voor pelgrims op weg naar Santiago)

 Dit pelgrimshart verhaalt over de weg naar buiten en de weg naar binnen. De weg die het doel is, en het doel wat er niet is. Verwondering, vertraging, ontmoeting. Eenvoud en avontuur. Het thuis zijn onderweg. Altijd thuis. Bossen, bomen, bloemen, dieren, mensen. De weidse luchten met of zonder wolken. Zonsopgangen, onweerbuien. Bloedheet of ijskoud. Modderpaden, zandpaden en asfaltwegen. Vogelgefluit en snelweggeraas. Kapeltjes en kerken. Terrasjes en caféetjes . Medepelgrims, hospitalero’s, locale mensen en thuisblijvers. Stilte. Vriendelijkheid, hulpvaardigheid, aardigheid, chagrijnigheid, boosheid. Alleen en samen. Pijnlijke voeten en puur geluk. Het is soms heel leuk en soms echt beroerd. En zo hoort dat ook. Een metafoor voor het leven zelf.

In Eindhoven werk ik als yoga en meditatiedocent in mijn eigen praktijk AnahataYoga. Dat doe ik al bijna 25 jaar. De weg naar binnen is een route die ik maar al te goed ken, en die me blijft verwonderen. De laatste jaren steeds meer bewust van het non-duale perspectief waarin binnen en buiten als concepten wegvallen. Alles is een en niets staat los van elkaar. In het pelgrimeren komt dat alles samen. Het is yoga in de praktijk, meditatie in actie. De weg naar binnen en de weg naar buiten zijn hetzelfde. Ik struikel over paradoxen, woorden zijn alleen maar wegwijzers naar een realiteit die zoveel groter is.  Uiteindelijk is er geen weg.

Een pelgrimshart verwondert zich over hoe alles zich ontvouwd.

En wil je ook pelgrimeren? Twijfel niet langer! Hup, trek je wandelschoenen aan en gooi een rugzak om. En zet begin met de eerste stap. Het is niet moeilijk, het is heel eenvoudig.

Een reis van duizend mijl begint met de eerste stap – Lao Tse